Dziś będzie krótko, ale treściwie: żaden z 25 filmów, o których przeczytacie poniżej, nie trwa dłużej niż 21 minut. Ogłaszamy 18 tytułów, które powalczą w Short Cuts – Short Film Competition, pierwszym konkursie jurorskim w historii TAURON American Film Festival, i przedstawiamy jury, które wybierze najlepszy z nich. Na deser pokaz specjalny, który przygotowaliśmy z festiwalem Cinemaforum: The Best of University of Southern California, czyli wczesne shorty George’a Lucasa, Roberta Zemeckisa, Ryana Cooglera i Jona M. Chu.
Kiedy w lipcu otwieraliśmy nabór, puszczaliśmy oko do Roberta Altmana, którego Na skróty trwa ponad trzy godziny. U nas limit przy zgłoszeniach wynosił 30 minut. Przez pięć ostatnich lat krótkie metraże pokazywaliśmy poza konkursem, wspólnie z festiwalem Cinemaforum. Teraz shorty zza oceanu grają u nas o stawkę: zwycięski film otrzyma 3 tysiące dolarów.

Crash Season, reż. Audrey Rosenberg
Do konkursu wybraliśmy 18 filmów, które przyglądają się złożoności ludzkich relacji, tożsamości oraz poszukiwaniu sensu w nieprzewidywalnym świecie. W każdym z trzech zestawów skomplikowane relacje międzyludzkie stanowią wspólny motyw, ale przybierają one różne formy: od bliskich związków i niespodziewanych spotkań, przez więzi rodzinne, po chwile bliskości między nieznajomymi. To relacje, które mogą dawać poczucie bezpieczeństwa i zrozumienia, ale bywają też źródłem obsesji, potrzeby dominacji, gniewu lub wyobcowania.
Bohaterowie tych krótkich metraży reprezentują bardzo szeroki przekrój społeczny. To studenci, psychiatrzy, aktorzy, filmowcy i pracownicy sklepów spożywczych – różnorodność ich historii dobrze odzwierciedla rozmaite role, jakie odgrywamy wobec siebie i innych, różnice naszych oczekiwań i wymogi, jakie musimy spełniać, szukając przynależności i zrozumienia.
Razem filmy te tworzą wielowymiarowy obraz współczesnego życia, w którym bliskość i izolacja, partnerstwo i relacje władzy, a także rzeczywistość i fantazja nieustannie się przenikają. W tak złożonym świecie spotkania z innymi mają moc podważania naszych przekonań, odsłaniają nasze słabości, ale i wzmacniają, a wreszcie – kształtują sposób, w jaki postrzegamy samych siebie.
Jan Lubaczewski
Breakthrough i American Docs niezmiennie zostają w rękach wrocławskiej publiczności. W Short Cuts po raz pierwszy zdecyduje jury – i bardzo nam zależało, żeby najlepszy film wybierali ludzie, którzy sami tworzą. Przy jednym stole usiądą muzyk, fotografka, aktorka i scenarzystka oraz krytyk filmowy.
Łukasz „L.U.C” Rostkowski – producent i kompozytor, który pisze też teksty. Jego ścieżka dźwiękowa do Chłopów DK i Hugh Welchmanów trafiła na listę 15 soundtracków z największą szansą na Oscara według magazynu „Variety”.
Piotr Czerkawski – dziennikarz i krytyk filmowy, kurator warszawskiego Kina Kultura. Krótki metraż zna z obu stron: wybierał shorty do programu Nowych Horyzontów, a z Jakubem Prysakiem napisał scenariusz krótkometrażowego Bez reszty, wyróżnionego na Krakowskim Festiwalu Filmowym.
Michelle Twarowska – aktorka i scenarzystka polskiego pochodzenia, która mieszka między Los Angeles a Warszawą. Grała w Gray Manie braci Russo, a niedawno skończyła zdjęcia do serialu Paradise Dana Fogelmana. Krótki metraż zna też od strony twórczyni: napisany przez nią Happy Day, w którym zagrała główną rolę, wygrał No Sleep Till Film Fest organizowany przez braci Russo i studio AGBO. W kwietniu 2027 roku ruszają zdjęcia do filmu The Way Back według jej scenariusza.
Agata Grzybowska – fotografka dokumentalna i artystka wizualna, absolwentka łódzkiej Szkoły Filmowej, reprezentowana przez AG Galerie w Teheranie. Od lat fotografuje ludzi żyjących w trudnych, często zagrażających życiu warunkach, a jej zdjęcia publikowały m.in. „TIME” i „Der Spiegel”. Współpracowała z Jonathanem Glazerem, Chloé Zhao, Charliem Kaufmanem i Jesse’em Eisenbergiem, który dwa lata temu odbierał u nas Indie Star Award.
Gra w „Fuck, Marry, Kill”: Pringles, Doritos i Cheetos. Jeden z tych dylematów, które mogą pojawić się podczas nocnej zmiany dwojga pracowników sklepu spożywczego – aż do chwili, gdy niespodziewana wizyta klienta wywraca ich rutynę do góry nogami. Zainteresowanie drugim człowiekiem staje się punktem wyjścia dla tej osobliwej historii o nieoczekiwanej przyjaźni.

Kiedy w życiu psychiatry Conrada – zdeklarowanego sceptyka – pojawia się ekscentryczny sąsiad organizujący w ogródku rytuały spirytystyczne, a jego pacjent powoli przeistacza się w medium, ten postanawia odkryć, o co w tym wszystkim chodzi. Ukryte znaczenia komunikatów w nieznanym języku, hipnoza i zadziwiająca liczba przejechanych kilometrów składają się na rzeczywistość, w której coraz trudniej odróżnić to, co przypadkowe, od tego, co znaczące. W swoim shorcie JJ Adler wskazuje, jak groteskowy może być czasem odbiór samego siebie.
A friend in need is a friend indeed. Kiedy leśna wędrówka przybiera nieoczekiwany obrót, Lola musi zdecydować, czy zaufać nieznajomemu, który może pomóc jej odnaleźć najlepszą przyjaciółkę. Ta osobliwa sytuacja – w połączeniu z niepokojącą kreacją samego reżysera w roli Diabła – zaskakuje na każdym kroku.
Na tle surowego, niegościnnego zimowego krajobrazu Środkowego Zachodu Stanów Zjednoczonych zawiązuje się relacja między wędrowcem a byłym członkiem sekty survivalistów – taka, której nie jest w stanie zmrozić nawet największy chłód. Utrzymany w oszczędnej stylistyce wizualnej i w niekonwencjonalny sposób wykorzystujący sound design Promienny szron buduje atmosferę niepokoju i skłania widzów do zastanowienia się nad motywacjami bohaterów.
Ally zaczyna odczuwać obsesyjną potrzebę spadania ze schodów. Przywodzący na myśl Crash: Niebezpieczne pożądanie Davida Cronenberga krótki metraż z bliska przygląda się bohaterce – zarówno jej światu wewnętrznemu, jak i romantycznej relacji. Formalna brawura oraz osobiste doświadczenie reżysera, który sam zmagał się z uzależnieniem, pozwalają mu z powagą zgłębiać temat stopniowego pogrążania się w autodestrukcji.

W kadrze precyzyjnej fotografii Nadine Misong Jin, przedstawiającej koreańską rodzinę w Nowym Jorku, niemal nigdy nie widać niczego w pełni. Choć z tego ziarnistego obrazu można wyczytać tak wiele, dominuje w nim cisza, która wydaje się raczej świadomym manifestem niż wyrazem bezwładu. Drobne gesty, milczenie i skrawki rzeczywistości mówią wszystko o życiu rodziny żyjącej w wyrwie między nadzieją a rozpaczą.
Chwila, której wielu obawia się najbardziej: poranek po. Alex budzi się w hotelowym pokoju Careya tuż przed prezentacją na konferencji, w której oboje uczestniczą. Choć poprzedniej nocy wylądowali w łóżku, prawdziwe wyzwanie dopiero się zaczyna. Niezręczności tej sytuacji dorównują jedynie nieoczekiwana życzliwość i wsparcie, jakimi obdarzają się nawzajem. W tej intensywnej tragikomedii, której akcja rozgrywa się w łazience motelu, Blake Rice przygląda się temu, jak w nawet krępujących okolicznościach rodzi się prawdziwa bliskość.
Sydney i Caleb, młoda mormońska para, właśnie biorą ślub. Ceremonia i przyjęcie weselne przebiegają bez zarzutu, ale to noc poślubna budzi w Sydney największe emocje. Kiedy wreszcie trafiają do sypialni i przechodzą do rzeczy, wszystko zaczyna się komplikować. Reżyser z empatią i humorem przygląda się niezręcznościom związanym z pierwszym seksem, zmieniając historię, która mogłaby być jedynie anegdotą, w przepis na udane małżeństwo oparty na sztuce kompromisu.

Jak dobrze znasz swoją drugą połówkę? Czy zniknięcie blizny z jej ciała zwróciłoby twoją uwagę? Kiedy Max dostrzega tę zmianę u Mari, rozpoczyna swoje małe śledztwo. Crash Season bada dynamiczne przesunięcia w relacjach, gdzie czasem najdrobniejsze szczegóły potęgują rosnący dystans emocjonalny. Ciche konfrontacje zderzają się tu z wielkimi, romantycznymi gestami w intymnym obrazie bliskości i obsesji.
Pikantna wiadomość od chłopaka, z którym Sadie łączy niejednoznaczna relacja, skłania ją do zaszycia się w toalecie dla osób z niepełnosprawnościami, by choć na chwilę rozładować napięcie towarzyszące skomplikowanej znajomości. Wykorzystywanie przestrzeni służbowej do takich celów może jednak przysporzyć jej kłopotów, dlatego Sadie musi zachować szczególną ostrożność. W miejscu pracy mieszanie zawodowego z prywatnym ma przecież swoją cenę.

Historia Maise, transpłciowej studentki literatury feministycznej, która, próbując pójść w ślady swojej przyjaciółki Rachel i nawiązać seksualną relację z jednym z wykładowców, odkrywa brutalne mechanizmy władzy i rywalizacji rządzące akademickim światem. Zamiast solidarności i siostrzeństwa czeka ją lekcja przetrwania w strukturach zdominowanych przez mężczyzn, gdzie relacje międzyludzkie stają się częścią gry o wpływy i pozycję.
Dennis właśnie zakończył związek z dziewczyną, która zdecydowała się na aborcję, nie mówiąc mu o tym. Sam zawsze marzył o dzieciach, ale jest po trzydziestce i w otoczeniu osób, które nieszczególnie podzielają jego pragnienie. Wszystko zmienia się, gdy poznaje Kasię – dziewczynę swoich marzeń. Ta jednak nie ma zamiaru dostosowywać się do jego oczekiwań. Zanim dzień dobiegnie końca, Dennis zrozumie, że jego przekonania nie są wcale tak naglące, jak mu się dotychczas wydawało.
Zainspirowane spotkaniem z innym reżyserem dwie młode twórczynie postanawiają raz na zawsze odmienić swoje życie. Przemierzając gwarne ulice Nowego Jorku, Jay i Kiki przyglądają się swoim związkom, rozmawiając o lękach i niepewności. Pełen energii film Eve Liu obnaża obsesję na punkcie planowania przyszłości, ostatecznie zachęcając bohaterki, by otworzyły się na to, co przynosi teraz.

Pożyczyliście kiedyś Mini Coopera od mamy, żeby zaszpanować przed kumplami? One Twenty-Six portretuje świat nastoletnich chłopaków, w którym brawura i potrzeba imponowania innym mieszają się z niepewnością, a zwykła przejażdżka furą może zakończyć przyjaźnie. Lesser wciska gaz do dechy, ale potrafi też wyhamować i uchwycić moment, kiedy beztroska ustępuje miejsca rozczarowaniu. Pod powierzchnią tej historii kryje się jednak coś więcej niż młodzieńcza brawura – pragnienie autentyczności w świecie, w którym coraz trudniej ją odnaleźć.
W niewielkim supermarkecie gdzieś w Montanie Simon pracuje pod kierownictwem młodszego brata, Deva. Sam chciałby awansować, ale nikt nie traktuje go poważnie. Coraz bardziej sfrustrowany z trudem panuje nad emocjami, a napięcia w pracy zaczynają odbijać się na relacji z bratem. W swoim filmie Morse przygląda się temu, co dzieje się, gdy rodzinne więzi zderzają się z zawodowymi ambicjami. I tej dobrze znanej bezsilności, która każe w końcu krzyknąć: „Ale przecież jestem twoim bratem!”.
Kiedy Susan znajduje w biurze martwą koleżankę z pracy, musi szybko znaleźć kogoś na jej miejsce, bo inaczej sama może wylecieć. Choć Susan to girlboss z krwi i kości, a slaying traktuje śmiertelnie poważnie, korporacyjna rzeczywistość potrafi być wyjątkowo brutalna, a komórki w Excelu muszą przecież świecić na zielono. Pencils Down czerpie garściami z języka pokolenia Z i przyciąga wzrok feerią barw i wyrazistą główną bohaterką.

Don’t Tell Mama Chloe Leigh King opowiada o skomplikowanej relacji córki i ojca. Główna bohaterka nosi to samo imię co reżyserka, dla której film stał się okazją do zmierzenia się z własną relacją z rodzicem. Obraz King to również refleksja na temat pośredniego i bezpośredniego wpływu, jaki rodzice wywierają na życie swoich dzieci, i różnic pokoleniowych utrudniających wzajemne zrozumienie.
Crisis Actor opowiada o Celine, aktorce odgrywającej pacjentkę w symulacjach medycznych dla przyszłych lekarzy. Dziewczyna ma skłonność do wyolbrzymiania emocji, a odgrywanie różnych postaci staje się dla niej sposobem na radzenie sobie z własnymi uczuciami. Kiedy traci pracę, zaczyna szukać uwagi i bliskości w bardzo nieoczekiwanym miejscu. Film Platt eksploruje, jak łatwo zaciera się granica między odczuwanymi a odegranymi emocjami, a także między tożsamością a rolą. Crisis Actor zdobył Nagrodę Jury w kategorii amerykańskiego filmu fabularnego krótkometrażowego na festiwalu Sundance w 2026 roku.
Zanim George Lucas nakręcił Gwiezdne wojny, a Robert Zemeckis Powrót do przyszłości, obaj studiowali w szkole filmowej University of Southern California w Los Angeles. Z tej samej szkoły wyszli Ryan Coogler, twórca Czarnej Pantery i Grzeszników, oraz Jon M. Chu, który wyreżyserował Wicked. Ich wczesne shorty, razem z filmami Davida Greenspana, Christophera Winterbauera i Abi Damaris Corbin, złożyliśmy w zestaw The Best of USC. Przygotowaliśmy go z festiwalem Cinemaforum, którego publiczność obejrzała go 23 października w warszawskim Kinie Atlantic. Teraz przyjeżdża do Wrocławia jako pokaz specjalny 17. TAURON AFF.

Locks, reż. Ryan Coogler
Wczesny film krótkometrażowy George’a Lucasa można dziś oglądać jako przestrogę przed techno-autorytaryzmem, który może nam zagrażać ze strony AI i jej twórców. To kino science fiction z zacięciem społecznym, które reżyser porzucił później na rzecz baśniowych Gwiezdnych wojen.
Studencki film Roberta Zemeckisa to perfekcyjna ilustracja frazy: „złośliwość rzeczy martwych”. Winda, która zaczyna uprzykrzać życie pewnemu mężczyźnie, staje się punktem wyjścia do filmowego studium frustracji.
Duch Yasujirō Ozu unosi się nad filmem Davida Greenspana – piękną w swojej prostocie opowieścią o chłopcu, który podczas pierwszego dnia szkoły w Tokio około 1933 roku nieopatrznie przyznaje, że woli przekąskę od cesarza.
Jon M. Chu to jeden z najlepszych współczesnych speców od musicalu (Wicked, In the Heights: Wzgórza marzeń), co widać już doskonale w tym filmie – opowieści o młodych Amerykanach chińskiego pochodzenia, którzy muszą sobie radzić z realiami szkoły średniej.
Jeden z pierwszych dowodów talentu Ryana Cooglera, który niby opowiada o mężczyźnie zmierzającym do fryzjera, a tak naprawdę w kilku pozbawionych dialogów obrazach pokazuje dzielnicę i ludzi, których los przestaje nam być obojętny.
Dorastanie nie jest łatwe, a tym bardziej dorastanie w tej alternatywnej wizji lat 90., gdzie specjalne obroże monitorują inicjację seksualną młodzieży. Surrealistyczna wariacja na temat konwencji coming-of-age zgrabnie lawiruje między emocjonalnym dramatem a czarną komedią.
Jak wiele problemów może stworzyć walizka? Wiele, zwłaszcza jeśli pracujesz na lotnisku w Bostonie i znajdujesz bagaż terrorysty. Nieoczywiste spojrzenie na Amerykę po 11 września 2001 roku.
Filmy konkursu Short Cuts i pokaz The Best of USC zobaczycie w Kinie Nowe Horyzonty podczas 17. TAURON American Film Festival, który potrwa od 17 do 22 listopada. Jeśli chcecie zobaczyć wszystkie trzy zestawy konkursowe i sporo więcej, najwygodniej zrobicie to z karnetem lub akredytacją. Tu też będzie krótko: kupicie je tylko do soboty 31 października, do godz. 23:59. Pełny program ogłosimy 3 listopada, a bilety na pojedyncze seanse trafią do sprzedaży 5 listopada. AFF będzie można zaprosić również do swoich domów, od 17 listopada do 6 grudnia, za sprawą odsłony online.
Zamów akredytację dziennikarską